Informacje o projekcie  |  Informacje o uczestnikach projektu  |  Aktualności  |  Sponsorzy  |  Kontakt  | 
         

search szukaj
 

Relacja Jerzego Uldanowicza


     Wkrótce po ruszeniu radzieckiej ofensywy, czyli około 20 stycznia 1945 roku usłyszeliśmy szybko rosnące odgłosy zbliżającego się frontu oraz zaobserwowaliśmy równie gwałtownie wzrastający chaos i objawy paniki w środowisku niemieckim, czemu towarzyszyła nagła zmiana stosunku Niemców do nas - stali się oni grzeczni, często niemal służalczy, wielu z nich "przypomniało" sobie znajomość języka polskiego, do czego się uprzednio nie przyznawali itp.
     Po trzech czy czterech dniach takiego rozwoju wydarzeń postanowiliśmy wykorzystać sytuacje i uciec, by w bardziej odpowiednich warunkach - w środowisku ludności polskiej - przeczekać przejście frontu.
     Ja i moja matka, wziąwszy ze sobą tylko te same plecaki z worków, z którymi opuściliśmy Warszawę, wsiedliśmy do tramwaju i niebawem znaleźliśmy się w Sosnowcu, gdzie zatrzymaliśmy się u kuzyna matki. Tam po kilku dniach - około 28 stycznia - doczekaliśmy się wyzwolenia przez jednostki radzieckie.
     Nie zastanawialiśmy się długo nad kwestią powrotu do Warszawy. Wprawdzie na terenach wyzwolonych, choćby w Gliwicach, mogliśmy bez trudu uzyskać dobre warunki bytowe, a zwłaszcza mieszkaniowe, z drugiej zaś strony mieliśmy niesprawdzone informacje, że w Warszawie z naszego mieszkania i całego dobytku pozostały popioły, to jednak zdecydowanie przeważyło przywiązanie do Warszawy.
     Czekaliśmy jedynie na naprawienie linii kolejowej i uruchomienie pierwszych pociągów w kierunku stolicy. Gdy to nastąpiło - w drugiej połowie lutego opuściliśmy Sosnowiec. Tego dnia udało się nam dotrzeć tylko do Częstochowy. Przenocowaliśmy tam i następnego dnia rano wsiedliśmy do pociągu jadącego do stolicy. Podróż odbywaliśmy w ogromnym tłoku, w wagonach pamiętających chyba pierwszą wojnę światową.

 Wstecz...


 
Materiały dodatkowe
         
   
   

Copyright © Muzeum Warszawy :: 2007

   
  Projekt jest realizowany przez Muzeum Warszawy we współpracy z Archiwum Państwowym m. st. Warszawy oraz niemiecką fundację Stiftung Niedersachsische Gedenkstatten