Informacje o projekcie  |  Informacje o uczestnikach projektu  |  Aktualności  |  Sponsorzy  |  Kontakt  | 
         

search szukaj
 

Relacja Marty Gadomskiej-Juskowiak


foto

Jak się potoczyły dalsze losy? Kiedy pani wróciła do Warszawy? Czy to było zaraz po wojnie?
    
Po wojnie okazało się, że ojciec miał wilczy bilet i nie mógł wrócić do Kalisza, jakoś się miejscowym nie podobało. Pojechał na ziemie odzyskane. Najpierw był w Kłodzku, potem w Wałbrzychu. Ojciec z wykształcenia był inżynierem budownictwa wodnego. Zatrudnili go w Zjednoczeniu Węglowym w Wałbrzychu. Ja tam zdałam maturę.
     Potem to się właściwie wszystko razem zaczęło sypać. Ja poszłam na studia do Poznania, a po drugim roku sprowadzono nas do Warszawy.
Czyli do Warszawy pani wróciła dopiero jako dorosła osoba, jako studentka?
    
Tak, jako studentka. To był 1953 rok, czyli miałam 22 lata. W 1953 mama zmarła. Ojciec też zmarł szybko, dlatego, że te przejścia wojenne, to ukrywanie się...
     Ojciec, w 1939 ranny, chciał przejść przez granicę polsko-rumuńską, to była jedna z ostatnich przepraw przez „zieloną granicę". Niemcy ich rozbili, gdzieś tam w rowie przeleżał. Zanim się doczłapał do swojego brata pod Rzeszowem, miał już zapalenie płuc. Myśleli, że nie przeżyje.
     Po wojnie, ponieważ czuł się osamotniony w tym Wałbrzychu, to się starał o przeniesienie. Przeniósł się do Zabrza, ale tam się okazało, że ma gruźlicę, więc doszedł do wniosku, ze jednak trzeba uciekać ze Śląska. Pojechał do Warszawy, bo my się znaleźliśmy w Warszawie. Nie miał mieszkania, kątem mieszkał. Mama zmarła, ojciec zmarł, zostaliśmy sami.
Czyli pani z bratem została?
    
Z bratem. Brat już nie żyje.
Gdzie pani mieszkała w czasie studiów?
    
W akademiku, a jak skończyliśmy się uczyć, to mieszkaliśmy w Iwicznej, w hotelu robotniczym. Brat mieszkał na Jelonkach, dostał asystenturę i mieszkanie spółdzielcze. Tak to było.
Czyli ciężkie było to życie po wojnie?
    
Ciężkie.

 Wstecz...


 
Materiały dodatkowe
         
   
   

Copyright © Muzeum Warszawy :: 2007

   
  Projekt jest realizowany przez Muzeum Warszawy we współpracy z Archiwum Państwowym m. st. Warszawy oraz niemiecką fundację Stiftung Niedersachsische Gedenkstatten